Gurs:1939-45 Koncentrejo en Bearno, verkita de Claude Laharie

Libreto pri forgesita koncentrejo en Francio.

Tiu libreto temas pri koncentrejo, kiu funkciis en sud-okcidenta Francio inter 1939 kaj 1945. La unuaj malliberigantoj estas eksaj porrespuplikaj batalantoj, kiuj eskapis en Francion por eviti areston kaj morton en la reĝimo de Franco en Hispanio.

Komence de la dua mondmilito tiam aperis en la koncentrejo eksterlandaj nedezirinduloj – malamikoj de Francio. Tiam – post la kapitulacio de Francio en 1940 kaj la estigo de la reĝimo de Petain la koncentrejo estis uzata por enkarcerigi franciajn kaj eksterlandajn judojn. Multaj estis deportitaj al eksterminejoj. Fine post la liberigo la koncentrejon oni uzi ĝin por enhavi germanajn militkaptitojn kaj franciajn naziajn kunlaboranojn.

La libreto enhavas multajn bildojn, fotojn, mapojn kaj desegnojn.

LAHARIE, Claude, Gurs: 1939-45, Atlantica 2005.

Finefine mortis Thatcher

13-an de marto 2013, post pli ol jardeko suferante pro demenco, Margaret Thatcher, brita ĉefministro (1979-90) mortis.

Laǔmorale mi opinias, ke ĉiam estas malbona konduto ĝui novaĵo, ke homo mortis. Tamen kiam mi lernis, ke Margaret Thatcher, la ekzĉefiminstro de Britio (1979-90) estis mortita, mi tuj sentis min kontenta. Oni povas kontroli tion, kion oni faris, sed neniam tion, kion oni sentas.

Mi estis deksepjara junulo – kaj lacega pro tio, ke dumnokte mi aǔdis iom post iom per radio la rezultojn de la 1979-a parlamenta elekto. Thatcher kaj siaj konservatuloj gajnis absolutan plimulon de la mandatoj en la Parlamento. Mia patro tristis, sed ankaǔ optimismis, ĉar li esperis, ke eble Thatcher regus nur dum kvin jaroj – en la 70-aj jaroj jam ŝanĝiĝis la registaro triforje. Tamen estis Fred Coombes – estro de la lokala Liberal Party, dum sabota vizito en nia familia domo kiu pravis, kiam li asertis, “Tiuj anusuloj regos dum generacio.”

Sekvis malplibonaĵoj. Ne nur Thatcher kaj siaj posteuloj gajnis tri pluajn parlamentajn elektojn, sed tiom ŝanĝis la socio kaj politiko en Britio, ke thatcherismaj ideoj povas regis per Blair la Labour Party-on post la mezo de la 90-aj jaroj.

Tamen en la fruaj 80-aj jaroj, la noveco de thatcherismo kaj la personeco de Thatcher mem dupartigis la landon. Dum Thatcher demandis de ĉiu, “ĉu li estas unu el ni?” ni demandis la reciprokan demandon, “ĉu li estas unu el ili?” – kaj se jes ni ne amikiĝis kun li. Amikare kaj kulture ni faris kontraǔ-thatcherisman ekziston kaj ĝis la mezo de la 1980-aj jaroj ni posedis Labour Party-on, kiu volus haltigi la unbridan merkatismon kaj la malliberalan politikon.

Tamen Thatcher kaj sia posteuloj venkis nin. Ŝi rompis la molajn gajnojn de la postmilita socialdemokratio en Britio – kaj eĉ sia idearo post 1994 plejparte adoptis la Labour Party-on kaj Blair. Mi malamis Thatcher-on kaj ŝiajn farojn.

Serĝo Elgo - Ŝia Lasta Poŝtkarto

Eksita romano pri malaperita junulino

Tiu romano, originale verkita en Esperanto, estas mia unua tutlonga fikciaĵo, kiu mi legas en la internacia lingvo. Ankaŭ estas la unua fojo, kiam mi ĝuis fikcian libron, kiel libro, kaj ne nur kiel esperanta praktiko.

Temas la historio pri deksepa knabino de riĉburĝa familio, kiu malaperis dumnokte dum vizito ĉe sia maljuna avino. Tordas la historio en ĉiu ĉapitro, dum disvolviĝas la intrigo. La lerteco de Elgo eĉ superas la romanojn de Agatha Christie. Ĉe Christie oni trovas nur artefaritajn romanrolojn, sed ĉe Elgo oni trovas realrolojn. Vera estas tio precise pri la malaperita Izabella, kiun oni montras kiel inteligenta kaj libervola junulino.

Malgraŭ (por mi) malfacila lingvo kelkloke, la romano al la leganto donas multe da plezuro. Mi forte rekomendas ĝin al la esperantistoj.

ELGO, Serĝo - Ŝia Lasta Poŝtkarto, Kooperativo de Literature Foiro 1988




.